weather-image
29°

Ole Lüe?

WI KÖRT PLATT

WI KÖRT PLATT

telle: zähle reugen: bewegen

draff: darf

fiul: faul

liuere: warte Wäer: Wetter

Multhucken: Maulwurfshügel

Zelaat: Salat

Gahn: Gehen up’n Stutz: plötzlich

stantepee: sofort

Hebbe doch lesste Weeken in seo’n „Gesundheitsmagazin“ eläsen, dei „Ab-Sechzig Jährigen“ (dullet Woort!) wören „gesundheitsbewusster“ as freuher. Düsse Senioren un -innen achten besonners up’t Fett, ober dei Hälwte ook up dei Colesterinchen un seo’n lüttjen Rest telle sogaar dei Kalorien. Tja, un ek achte vor allen darup, mek düchtig teo reugen. Un darümme draff ek ook düchtig teolangen, hett mek miene Doktersche seggt. Nu hebbe ek jaa en greoten Garen, de hölt mek rege un miene Ehegeliebte sorget för’n Rest, fiul rümme hängen draff ek nich. Se finn’t jümmer wat för mek teo deon. Aber se hett jaa ook recht, un darümme liuere ek getze up bäteret Wäer, up dei Sunne un dei Wärmte. Miene Multhucken (48 konne ek tellen) keiken mek al lange an, doch vorichte Weeken gaff et twei Dage, da konne ek dei geote Eere von düssen Huckens in miene Kaare schüppen un hebbe se in mien Gewächshuus ebrocht. Düsse Bodden weert denn prächtig för miene Tomaten un mienen Zelaat. Is aberst ierst de Anfang vonner Garenmaloche. Et gifft noch veel teo rupfen un teo zupfen: Dei Reosen kappen, miene Stickebeern- un Johannesbeernbüsche utlichten, dei Obestböme düngen un twei niee Sträucher setten, ümme dei Blomen kümmert sek mien lüttjen Kommandeur. Mien olen Fründ Wilhelm meint jümmer: „Et gifft noch veel teo deon, latet wi et liggen!“ De hett aber ook kein greoten Garen!

Tja, wichtig blifft aber, sek twischendörch af un teo maal teo resten, düt langsame Gahn kümmt in’n Oller von sülmst! - Sühste woll, wi hebbet in usen Club, foif ole Bengels dichte vor achtzig, seo’n Spräkwoort behaulen: Oolt weern is keine Kunst, aber dabie jung bleiwen, dat is Leewenskunst! Mien Opa Wilhelm in Ohr, de harre freuher ook seo’n Rezept up Lager: Klaaret Water drinken, dat gifft klaare Ogen un klaaren Verstand! Wi wussten aber alle, hei mochte ook geern twischendörch en „lüttchen Klaaren“ oberkölpern. Könne nix schaden, meine hei denn, düt passe nu mal teo’n gesunnen Minschen.

Tja, un fast härre ek et vergäten, wenn ek denn maal dei Näsen vull hebbe vonner Garenmaloche, denn late ek up’n Stutz allet liggen un feuhere stantepee in’t ole Rattennest. Da kieke ek mek denn in aller Riuhe dei Minschen un dei bunten Läden an oder dräpe mek mee mienen olen Frünnen teo’n Klönen, teo’n Meckern.

Un glöffstet oder glöffstet nich, wi könnt jümmer noch veel lachen ober ösch sülmst und ober use schoine, ole un niemoodsche, verrückete Welt!

Anzeige
Weiterführende Artikel
    Anzeige
    Anzeige
    Kommentare